... نفرین به عشق ...

نمی دانم چرا رفتی

نمی دانم چرا٬ شايد خطا کردم

و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا٬ تا کی٬ برای چه

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می باريد

و بعد از رفتنت يک قلب دريايی ترک برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه برمی داشت

تمام بالهايش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهايم خيس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دريا چه بغضی کرد

کسی فهميد تو نام مرا از ياد خواهی برد

و من با آنکه می دانم تو هرگز ياد من را با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته ی  چشمان زيبای توام

برگرد

ببين که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از اين همه طوفان و وهم و پرسش و ترديد

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت

تو هم در پاسخ اين بی وفايی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی ما بين اشک و حسرت و ترديد

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست

و من در اوج پائيزی ترين ويرانی يک دل

نمی دانم چرا

شايد به رسم عادت پروانگی مان بازبرای شادی و خوشبختی

باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم