آشفته ....
منم سرگشته ی حیرانت ای دوست
کنم یکباره جان قربانت ای دوست
ولی ناسازش و پیوسته گویم
نهم سر بر سر پیمانت ای دوست
دلی دارم در آتش خانه کرده
میان شعله ها کاشانه کرده
دلی دارم که از شوق وصالت
وجودم را زغم ویرانه کرده
من آن آواره ی بشکسته حالم
زهجرانت بطال و رو به زوالم
منم آن مرغ سرگردان تنها
پریشان گشته شد یکباره حالم
نهم سر بر سر سجاده کردم
دعایی بر آن دلداده کردم
زحسرت ساغر چشمانم ای دوست
زبانت یکسره ازما ده کردم
دلا تا کی اسیر یاده یاری
زهجر یار تا کی داده داری
بگو تا کی زشوق روی لیلی
تو مجنون پریشان روزگاری
پریشانم پریشان روزگارم
من آن سرگشته ی هجر نگارم
کنون عمریست با امید وصلت
درون سینه آسایش ندارم
زهجرت روز و شب فریاده دارم
زدیدارت دلی نا شاده دارم
درون کوهسار سینه ی خود
هزاران کشته چون فرهاد دارم
چرا ای نا دلی اینقد بی وفایی
زماتم با دل من در جفایی
چرا آشفته کردی روزگارم
عزیزم دارد این دل هم خدایی
