... نفرین به عشق ...

منم سرگشته ی حیرانت ای دوست

                                                     کنم یکباره جان قربانت ای دوست

ولی ناسازش و پیوسته گویم

                                                     نهم سر بر سر پیمانت ای دوست

دلی دارم در آتش خانه کرده

                                                     میان شعله ها کاشانه کرده

دلی دارم که از شوق وصالت

                                                    وجودم را زغم ویرانه کرده

من آن آواره ی بشکسته حالم

                                                    زهجرانت بطال و رو به زوالم

منم آن مرغ سرگردان تنها

                                                   پریشان گشته شد یکباره حالم

نهم سر بر سر سجاده کردم

                                                   دعایی بر آن دلداده کردم

زحسرت ساغر چشمانم ای دوست

                                                  زبانت یکسره ازما ده کردم

دلا تا کی اسیر یاده یاری

                                                  زهجر یار تا کی داده داری

بگو تا کی زشوق روی لیلی

                                                  تو مجنون پریشان روزگاری

پریشانم  پریشان روزگارم

                                                 من آن سرگشته ی هجر نگارم

کنون عمریست با امید وصلت

                                                 درون سینه آسایش ندارم

زهجرت روز و شب فریاده دارم

                                                 زدیدارت دلی نا شاده دارم

درون کوهسار سینه ی خود

                                                هزاران کشته چون فرهاد دارم

چرا ای نا دلی اینقد بی وفایی

                                                زماتم با دل من در جفایی

چرا آشفته کردی روزگارم

                                               عزیزم دارد این دل هم خدایی

 کنار هر قطره ی اشکم هزار خاطره دفنه

                                                                  اینقدر خاطره داری که گویی قدر یک قرنه

 گلوم میسوزه از عشقه عشقی که مثل زهره

                                                                 ولی بی عشق تو هر دم خنده با لبهای من قهره

 درست با منی اما به این بودن نیازارم

                                                                 تو که حتی با چشماتم نمی گی آه دوست دارم

 اگه گفتی دوست دارم فقط بازی لبهات بود

                                                                 وگرنه رنگ خود خواهی نشسته توی چشماتم

 هر چی عشقه توی دنیا من میخواستم مال ما شه

                                                                  اما تو هیچوقت نذاشتی بینمون غصه نباشه

 فکر میکردم با یه بوسه با تو هم خونه می مونم 

                                                                   نمی دونستم نمیشه آخه بی تو نمی تونم

 گله می کنم من از تو از تو که این همه بی رحمی

                                                             هزار بار مردم از عشقت تو که هیچوقت نمی فهمی

 چشام همزاد اشک و خون دلم همسایه ی آهه

                                                                   زمونه گرگ و عشق تو شبیه مکر روباهه

 شدم چوپان ساده لوح کنار گله ی احساس

                                                               چه رسمی داره این گله سر چنگال گرگ دعواست

 تو اینقدر خواستنی هستی که این گله نمی فهمه

                                                              اگه لبخند به لب داری دلت از سنگ و بی رحمه

 ببخش خوبم اگه این عشق حیله ی تو رو  رو کرد

                                                               نفرین به دل ساده که به چنگال تو خون کرد

هيچكي نميتونه بفهمه كه دلم از چي گرفته

                            هيچكي نميتونه بفهمه كه صدام از چي گرفته

 هيچكي نميمونه تا با من توي راهم همسفر شه

                          آخه ميترسه كه با من ، با دل من در به در شه

 هيچكي نميدونه كه چشمام چرا هميشه خيسه خيسه

                    چرا هيچكي حتي يه نامه واسه من ديگه نمي نويسه

 هيچكي نميدونه كه قلبم تا حالا چند دفعه شكسته

                    هيچكي نميدونه سر راه اون تا حالا چند دفعه نشسته

      آخه تو كلبه ي سوت و كور و تاريك  قلبم خورشيد كه جا نميشه

          ميدونم اگه تا لحظه ي مرگم بگردم دنبالش پيدا نميشه

  بگذار گريه كنم   نه براي تو  براي عشقي كه مرده است

  بگذار گريه كنم   نه براي تو  براي صداقت، كه كم رنگ شده است

  بگذار گريه كنم   نه براي تو  براي غم ها كه يكنواخت شده اند

  بگذار گريه كنم   نه براي تو  براي آرزو ها كه از بين رفته اند

  بگذار گريه كنم   نه براي تو  براي محبت ها كه ساكت شده اند

  بگذار گريه كنم   نه براي تو  براي آدميان كه بي تفاوت شده اند

                                                    بگذار گريه كنم .... 

 گناهت را نمي بخشم! تو را با دیگری ديدم که گرم گفتگو بودی

 با او آهسته مي رفتی سراپا محو او بودی

 صدايت کردم و بر من چو بيگانه نگاه کردی

 شکستی عهد ديرينه گناه کردی گناه کردی 

 گناهت را نمي بخشم! چه شبها را که من تنها به ياد تو سحر کردم

 چه عمری را که بيهوده به پای تو هدر کردم

 گناهت را نمي بخشم! همين بود آن وفايی را که مي گفتی

 همين بود آن صفايی را که مي گفتی

 تو که خود اين چنين بودی چرا روزم سياه کردی

 سياه کردی سياه کردی.....

                                    گناه کردی گناه کردی.......

 آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟

 بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا ؟

                            نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی

                            سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا ؟

 عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست

 من که یک امروز مهمان توام فردا چرا ؟

                            نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم 

                            دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا ؟ 

 ده که با این عمرهای کوته بی اعتبار

 این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا ؟

                            شور فرهادم بپرسش سر به زیر افکنده بود 

                            ای لب شیرین جواب تلخ سر بالا چرا ؟ 

 ای شب هجران که یکدم در تو چشم من نخفت

 اینقدر با بخت خواب آلود من لا لا چرا ؟

                            آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می کند 

                            در شگفتم من نمی پاشد زهم دنیا چرا ؟ 

 در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین

 خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا ؟

                           ..........  بی حبیب خود نمی کردی سفر 

                           این سفر راه قیامت می روی تنها چرا ؟

                                                  استاد شهریار بزرگ