... نفرین به عشق ...

مهتاب می خوام برای چی وقتی تو نیستی تو شبم

                                    اسما برام غریبه اند اسم توئه روی لبم

وقتی که با من نباشی دریا قشنگی نداره

                                   رنگین کمون آسمون راهای رنگی نداره

خورشید و لازم ندارم نور نگاه تو بسه

                             که هر طلوع و هرغروب اندازه ی یک نفسه

سفر چه بی معنی میشه وقتی تو نیستی همسفر

                                حالا که همرام نمی یای قلبمو با خودت ببر

سکوت جاده و شب و بدون تو دوست ندارم

                            گوش ماهی های ساحل و به یاد  تو جا میذارم

                                                           قبل از تو ... 

قبل از تو گلزارم خشک بود لاله زارش بی لاله و چشمه سارش مرداب.

                                                                      عشق در ان معنی نداشت

                                                                        سرد بود بی لطف همانند سراب .

                                                                          دروازه این شهر یخی همیشه بسته بود

                                                               و نگهبان خودخواه و سنگدل دروازه بان این شهر بود

                                                                            و به هیچکس اجازه ورود به این شهر را نمی داد.

                                                                                                                 تا اینکه آمدی 

                              نمی دانم ! ...نمی دانم ...! چرا آن نگهبان سنگدل با دیدن تو به خود لرزید

                                                                               گویا که قبلا طلسم شده بود

                                                           و حال با دیدن تو طلسم را شکست

                                              اولین دروازه را به روی تو باز کرد

                                  و این بود که گلزار دلم پر از گلهای

                                                      شقایق شد

             و لاله زارش در دنیا همتا نداشت

   و آن چشمه سارش گواراترین آب بود

             عشق در آن جلوه ی دیگر پیدا کرد

                                                      معنا یافت

                                                               و رشد کرد

                                             تا اینکه آن شهر یخی را از بین برد

                                                 و شهری سرشار از عشق و محبت آفرید ...

به یاد سایه ای از گذشته

 و به یاد لحظه های شادی و غم

                و یاد روزهایی که میمیرند

                               و دیگر باز نمیگردند

                    شاید این خاطرات یادگاری هایی باشد

                                              برای روزهای جدایی

                         برای روزهایی که از من و تو فقط یادی در دلها

                                          و نامی در حافظه باقیست

                 که آنچه از لحظه های شیرین باقی میماند

                      خاطره است ... خاطره ....

 از کسی که دوستش داری ساده دست نکش

                     شاید دیگر هیچ کس را مثل او دوست نداشته باشی.

        از کسی هم که دوستت دارد به آسانی مگذر

                                          شاید هیچ وقت هیچ کس تو را

                 مثل اون دوست نداشت باشد...

        .

                      ( ای شکوفه بهار برایت از چه بگویم  )

     از عشق بگویم که خود خالق عشقی

                                     از درد بگویم که خود ساخته دردی

    از مهر بگویم که خود پروردگار مهری

                                    از رنگ بگویم که خود سازنده رنگی

    پس بگذار از خود بگویم که در برابر تو هیچم

                                 می خواهم آه بکشم و فریاد کنم و بگویم

                          که چقدر عاشق دل بهاریت شده ام

من دیگه خسته شدم بس که چشام بارونیه

                              پس دلم تا کی فضای غصه رو مهمونیه

من دیگه بسه برام تحمل این همه غم

                              بسه جنگ بی ثمر برای هر زیاد و کم

وقتی فایده ای نداره غصه خوردن واسه چی

                                            واسه عشقایه تو خالی ساده مردن واسه چی

نمی خوام چوب حراجی رو به قلبم بزنم

                                             نمی خوام گناه بی عشقی بیافته گردنم

نمی خوام در به در پیچ و خم این جاده شم

                                واسه آتیش همه یه هیزم اماده شم

یا یه موجود کم و خالی پر افاده شم

                                وایسا دنیا وایسا دنیا من می خوام پیاده شم

همه حرف خوب می زنن اما کی خوبه این وسط

                                             بد و خوبش به شما ما که رسیدیم ته خط

قربونت برم خدا چقدر غریبی رو زمین

                                             آره دنیا ما نخواستیم دل و با خودت نبین

نمی خوام در به در پیچ و خم این جاده شم

                                              واسه آتیش همه یه هیزم اماده شم

یا یه موجود کم و خالی پر افاده شم

                                              وایسا دنیا وایسا دنیا من می خوام پیاده شم

این همه چرخیدی و چرخوندی آخرش چی شد

                                               اون بلیط شانس دائم بگو قسمت کی شد 

  

           همه درویش همه عارف جای عاشق پس کجاست

 

 

 عشق با غرور زيباست

               ولي اگر عشق را به قيمت فرو ريختن

دیوار غرور

گدايي کنی ...

 

 آن وقت است كه ديگر عشق نيست

         صدقه است...

سه چيز در زندگي هيچگاه باز نمي گردند:

          زمان، کلمات و موقعيت ها.

 سه چيز در زندگي هيچگاه نبايد از دست بروند:

           آرامش، اميد و صداقت.

 سه چيز در زندگي هيچگاه قطعي نيستند:

           رؤيا ها ، موفقيت و شانس .

سه چيز در زندگي از با ارزش ترين ها هستند:

                                                 عشق، اعتماد به نفس و دوستان.

همش از اون روز شروع شد. از اون روز که من به کلاغه به جای

 اخم کردن خندیدم . آخه میدونی ٬ من یه مترسک خوب و مهربونم .

الان چند ماهی میشه که اومدم وسط یه مزرعه‌ی بزرگ ٬ خودم رو به

یه چوب خشک آویزون کردم ٬ دستام رو هم باز کردم انگاری که

می‌خوام یکی رو بغل کنم . چشمام گشاده گشاده انگاری هیچ‌وقت قرار

نیست خوابم بگیره و همیشه قراره کلاغه رو نیگا کنم و هر شب تا

 صبح بغلم بهش جا بدم و به چشاش زل بزنم . نوک دماغم و گونه‌هام

سرخ سرخه . یه کلاه هم رو سرم گذاشتم که خوش تیپ بشم . بهم نمیاد

اخم کنم ٬ کلاغه خودش بهم گفت . گفت با من خوب باش . این شد که

ما با هم دوست شدیم . حتی من بعضی وقتا که خوابم می‌برد و خیالم

راحت بود که کلاغه دوستمه ... تا این که یه روز دستم رو گذاشتم رو

قلبم و دیدم روی سینه‌ام یه سوراخه و کلاغه داره ...

دو نفر که همديگرو خيلي دوست داشتند و يک لحظه نمي تونستند از هم جدا باشند،

 با خوندن يک جمله معروف از هم جدا مي شوند تا يکديگر رو امتحان کنند و هر کدام در انتظار ديگري، همديگرو نمي بينند.

 چون هر دو به صورت اتفاقي به جمله معروف ويليام شکسپير بر مي خورند:

 « عشقت را رها کن، اگر خودش برگشت، مال توست و اگر برنگشت از قبل هم مال تو نبوده »

(( تقدیم به پرنده کوچک قلبم ))

عزیزم:

دیر زمانی است که مهرت بر دلم نشسته

                                                    و تار و پود وجودم را از همان اول گسسته

 

    

    آری هر بار که تو را می بینم

  و هر بار که از شراب چشمانت سر مست می شوم

 

 

  درمانده تر از هر بار در می یابم

 

     

   سخت دوستت دارم....

 

 

 

 

خدایا :

من در کلبه حقیرانه خویش چیزی دارم

که تو

در عرش کبریایی خویش نداری

من چون تویی دارم

 و تو چون خود نداری

 و دنبال یه شونه گشتی که گریه کنی

 صدام کن

بهت قول نمی دم که ساکتت کنم

 ولی قول می دم پا به پات گریه کنم...